نقش كليدى دارد چون همه تكاليف و برنامه‌هاى عبادى و چرخش زندگى به تندرستى مربوط مىشود چه اگر كسى از آن محروم باشد از انجام تمام وظائف خويش باز مىماند ، چون اولين نعمتى است كه پروردگار متعال بر همگان ارزانى داشته است و اگر روزى به خاطر گناهان و كارهاى نادرست و يا به سبب آزمايش الهى به خطر بيافتد و از دست انسان خارج شود ، بايد از همه تلاش‌ها استفاده شود تا به صورت اولى خويش برگردد ، و چون گرفتن و دادن عافيت به قدرت الهى مربوط است ولى علتش را يا خود انسان ، و يا مصلحت‌هايش به وجود مىآورد مثلًا ، انسان دست به عمل گناهى مىزند و يا در اثر بى اعتنائى به قدر و ارزش سلامتى و استفادهاى نا صحيح از عافيت ، و يا به خاطر مصالحى كه افراد نيك و مؤمن دارند يا آنهائى كه در بدكارىها غرق هستند ولى به طور كامل از خدا قطع رابطه نكرده‌اند و . . . بيمارى و مانند آن برايش پيش مىآيد ، تا موجب اصلاح و برگشتن او از انحراف ، شود . بنابراين بندگى خدا و اطاعت از دستورات دينى عامل اصلى درك شيرينى عافيت است ، و گناه مانع آن مىباشد . حضرت مىگويد : شيرينى تندرستى را برايم بوجود بياور ، خنكى و آرامش سلامتى را بر من بچشان ، يعنى موانع آنها را به هر صورت كه صلاح مىدانى بر طرف كن تا مزهء بسيار شيرين و آرام‌بخش سلامتى و تندرستى را به من بچشانى ، و از اين بيمارى و افسردگى و يا سختى و فشار نجاتم دهى ، عفو و گذشت و گشايش‌هايت را برايم مرحمت فرمائى .